De nieuwe verjaringsregeling in het strafrecht; bezinning op doel en ratio

Abstract

Door het vervallen van de vereiste van bekendheid en betekenen in art. 72 Sr zijn de voorwaarden om tot stuiten te komen, vergemakkelijkt. Ondanks dat is de verjaringstermijn voor niet-levensdelicten (waaronder doodslag) beperkt. Dit komt door de maximering van de verjaringstermijn in art. 72 lid 2 Sr. Voor levensdelicten is stuiten niet meer aan de orde, omdat levensdelicten niet meer kunnen verjaren (neergelegd in art. 70 lid 2 Sr). Met artikel 72 Sr oud kon de verjaringstermijn zodanig worden verlengd, dat vervolging voor zeer lange tijd mogelijk zou zijn. Doordat de HR het opportuniteitsbeginsel van de OvJ koppelt aan de beoordeling of nog (rest)-subsocialiteit aanwezig is, krijgt de OvJ terecht de ruime rol om uit te maken of een zaak nog vervolgingswaardig is. Het arrest van de HR in de zaak Arthur Ghurahoo is voor het huidige art. 72 Sr eveneens van belang. De rechter kan zijn marginale toets hierbij alleen gebruiken om de formele procesorde te bewaken. De motivering van de vordering gerechtelijk vooronderzoek toetsen, wordt hiermee uitzonderlijk. De subjectieve werking van stuiting en daarmee het ‘paratus ad litem’ kunnen zijn van de verdachte, zijn met het huidige art. 72 Sr aan de kant gezet. Tegenwoordig kan tegen iedereen vervolging worden ingezet, of die persoon daar nou mee bekend is of niet. Ik denk dat onder het oude regime van de artt. 70 en 72 Sr het gerechtelijk vooronderzoek als stuitingsmiddel een praktische oplossing voor het voorkomen van verjaring had kunnen zijn.