Open Universiteit

Please use this identifier to cite or link to this item: http://hdl.handle.net/1820/4264
Title: De effectiviteit van de herstelsancties
Authors: Verstegen-Verheijen, Maria
Keywords: effectiviteit
herstelsancties
politieke wil
handhavingbeleid
gelijkheidsbeginsel
onevenredigheid
Issue Date: 4-May-2012
Publisher: Open Universiteit Nederland
Abstract: Op zichzelf kan het opleggen van een last onder bestuursdwang of een last onder dwangsom effectief zijn. In de ideale situatie kiest het bestuursorgaan voor de, gelet op de aard en omvang van de overtreding, best passende herstelsanctie waarbij de juiste financiële prikkel uitgaat voor de overtreder om de overtreding te beëindigen. Daarbij dient een zo kort mogelijke begunstigingstermijn te worden bepaald, omdat een te lange begunstigingstermijn in feite de vorm aanneemt van verborgen gedogen. De politieke wil om te handhaven is bovendien een absolute voorwaarde. Uit de praktijk blijkt dat de effectiviteit van de herstelsancties bedreigd wordt door een aantal factoren dat niet zijn gelegen in het juridische instrumentarium zelf. Zo vereist een effectieve handhaving voldoende deskundigheid en capaciteit van het bestuursorgaan. Wanneer een bestuursorgaan niet voldoende deskundigheid of capaciteit heeft, is dit een directe bedreiging voor de effectiviteit van de door dat bestuursorgaan opgelegde herstelsanctie. Verder is gebleken dat handhaving geen gelijke tred houdt met snel veranderende complexe, niet eenduidige en soms tegenstrijdige wet- en regelgeving. Een andere bedreiging van de effectiviteit komt voort uit ons bestaande rechtssysteem. De ter beschikking staande rechtsmiddelen kunnen een vertragende werking hebben op een voortvarende handhaving. De calculerende overtreder kan hier gebruik van maken. De grootste bedreiging voor de effectiviteit van de herstelsancties zit echter in de wijze waarop het bestuursorgaan omgaat met zijn handhavingbevoegdheden. In de praktijk blijken bestuursorganen weinig gebruik te maken van de mogelijkheden herstelsancties op te leggen. Soms is er zelfs sprake van passief gedogen. Bestuursorganen geven de voorkeur aan overleg met de overtreder en volstaan met het geven van herhaalde waarschuwingen of dreigen met sancties. Een eenmaal opgelegde last wordt bovendien vaak niet geëffectueerd. De ruimte die het bestuursorgaan heeft bij de wijze waarop een herstelsanctie wordt ingezet, kan de herstelsanctie weinig tot niet effectief maken. Uit jurisprudentie blijkt dat als gevolg van deze ruimte regelmatig impliciete gedoogsituaties ontstaan. Bestuursorganen zijn daarbij bereid vergaande medewerking te verlenen om een illegale situatie alsnog te legaliseren. Kortom, met betrekking tot de effectiviteit van de herstelsancties is de conclusie gerechtvaardigd dat niet enkel de middelen tellen, maar vooral de manier waarop daarmee wordt omgegaan ofwel een goed paard maakt nog geen goede ruiter.
URI: http://hdl.handle.net/1820/4264
Appears in Collections:Master of Laws

Files in This Item:
File Description SizeFormat 
verstegen.pdf573.98 kBAdobe PDFView/Open


Items in DSpace are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.